Παιδιά κάθε ηλικίας μπορούν να βρίσκονται στο κοινό, και η παρουσία τους δεν με ενοχλεί καθόλου — ακόμη κι αν κλαίνε ή κινούνται. Πολύ συχνά, η μεγαλύτερη πρόκληση αφορά τους γονείς, οι οποίοι μπορεί να ανησυχούν ότι μια παράσταση βασισμένη στον λόγο θα είναι βαρετή για τα παιδιά, ότι δεν πρόκειται για «παραδοσιακό» τσίρκο ή ότι ενδέχεται να διαφωνήσουν με μέρος του περιεχομένου.
Στην πραγματικότητα, παιδιά έχουν ήδη παρακολουθήσει ελεύθερα τις παραστάσεις μου σε αρκετές περιπτώσεις, και τους έχω επιτρέψει να κινούνται μέσα στο κοινό. Η παράστασή μου έχει σχεδιαστεί ως μια πράξη αλληλεγγύης προς το κοινό, και πάντα προσπαθώ να διασφαλίζω ότι οι μητέρες και οι πατέρες δεν θα αισθάνονται ενοχές αν τα παιδιά τους κινούνται ή κάνουν θόρυβο κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης μπορεί να διαβαστεί και να γίνει κατανοητό από τα παιδιά. Ωστόσο, υπάρχει ένα συγκεκριμένο τμήμα — διάρκειας περίπου 7 λεπτών — στο οποίο προβάλλονται γρήγορα στην οθόνη πολύ έντονες γραπτές φράσεις.
Αυτά τα κείμενα αναφέρονται σε θέματα βίας, διακρίσεων και προσωπικής μαρτυρίας, αλλά αποτελούν μόνο ένα μικρό απόσπασμα. Το υπόλοιπο της παράστασης είναι κωμικό και ποιητικό.
Σε γενικές γραμμές, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την παρουσία παιδιών στο κοινό. Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι να είναι σαφές ότι πρόκειται για μια παράσταση stand-up τσίρκου, βασισμένη στον λόγο, με ευαίσθητο περιεχόμενο και αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Πάντα ενθαρρύνω τη συζήτηση μετά το τέλος της παράστασης, ώστε το κοινό να έχει την ευκαιρία να στοχαστεί και να μοιραστεί τις σκέψεις του.